We Happy Few, ontwikkeld en uitgegeven door Compulsion Games, dompelt spelers onder in een drugsgedreven retrofuturistische stad die zich afspeelt in een alternatief Engeland uit de jaren 60. Met een uniek concept en veelbelovende ideeën had dit spel het potentieel om spelers te betoveren met zijn nostalgische sfeer en bekende gameplay. Maar na ondergedompeld te zijn in deze wereld van vrolijk ontkenning wordt het al snel duidelijk dat We Happy Few niet voldoet aan zijn grote ambities.
Men kan niet ontkennen dat de setting van het spel een sterke aantrekkingskracht heeft, waarbij de kern van een retro dystopische samenleving succesvol wordt vastgelegd. De levendige beelden, die doen denken aan klassieke Britse advertenties, transporteren spelers naar een tijd en plaats die echoën met werken zoals 1984 en Brave New World. De aandacht voor detail bij het creëren van een vintage sfeer verdient lof, met elke straathoek en elke NPC die een gevoel van nostalgie uitstraalt.
Ondanks zijn boeiende concept en nostalgische esthetiek struikelt We Happy Few echter in zijn uitvoering. De gameplay mist de verfijning en diepgang waar retrogamefanaten naar verlangen. Met name de gevechtsmechanica voelen onhandig en onnauwkeurig aan, waardoor spelers gefrustreerd in plaats van betrokken raken. Bovendien laat de herhalende aard van opdrachten en doelstellingen weinig ruimte voor ontdekking en verkenning, waardoor het potentieel voor meeslepend spelplezier afneemt.
Bovendien slaagt het verhaal, hoewel interessant in concept, er niet volledig in zijn belofte waar te maken. Het verhaal van de moedige groep vrij matige mensen die de waarheid willen blootleggen, heeft moeite om de vaart en emotionele verbinding vast te houden. Het tempo voelt onevenwichtig aan, met momenten van opwinding en intrige afgewisseld met langdurige periodes van verveling. Deze inconsistentie doet afbreuk aan de algehele ervaring, waardoor spelers afhaken en snakken naar meer substantiële verhaalvertelling.
Ondanks zijn opvallende gebreken blinkt We Happy Few wel uit op sommige vlakken. Het wereldopbouw, hoewel niet volledig gerealiseerd, biedt glimpen van briljantie. De aandacht voor detail bij het creëren van een samenleving die gedijt op ontkenning en conformiteit is indrukwekkend. Daarnaast voegen de voice-acting en de soundtrack diepte en textuur toe aan het spel, waardoor het gevoel van onderdompeling en authenticiteit wordt vergroot.
Al met al komt We Happy Few voor de Xbox One, ondanks een veelbelovend concept en een nostalgische sfeer, niet helemaal tot zijn recht. Met teleurstellende gameplaymechanica en een inconsistent verhaal slaagt het spel er niet volledig in om zijn publiek te betoveren en te boeien. Echter, de zorgvuldige aandacht voor retro-esthetiek en wereldopbouw laat een sprankje briljantie zien dat ongetwijfeld in de smaak zal vallen bij bepaalde retrogamefanaten.
