Don't Knock Twice voor Xbox One is een first-person virtual reality horror game die inspiratie haalt uit psychologisch angstaanjagende stedelijke legendes. Als doorgewinterde retro gamer moet ik toegeven dat hoewel het spel probeert de essentie van klassieke horrorervaringen vast te leggen, het er niet in slaagt om bevredigende schrikmomenten en een meeslepend verhaal te leveren.
Het spel draait om een schuldgevoelige moeder die de waarheid achter een stedelijke legende moet ontdekken om haar vervreemde dochter te redden van een wraakzuchtige heks. Het concept van de stedelijke legende zelf is fascinerend en heeft het potentieel om een werkelijk huiveringwekkende sfeer te creëren. Echter, de uitvoering van dit uitgangspunt is waar Don't Knock Twice tekortschiet.
Een aspect dat het spel een nostalgisch gevoel geeft, is het eerstepersoonsperspectief dat veel voorkomt in retro horror titels. Het doet denken aan de tijd waarin spelers in de schoenen van angstige hoofdpersonen werden geplaatst en de gruwelen uit de eerste hand ervoeren. Helaas is dit waar de overeenkomsten met klassieke games eindigen.
Het gameplay in Don't Knock Twice is log en mist vloeiendheid, waardoor spelers zich niet volledig kunnen onderdompelen in de ervaring. De besturing voelt soms onresponsief aan en dat belemmert het algehele speelplezier. Bovendien voelen de schrikmomenten voorspelbaar en repetitief. De jumpscares, die kenmerkend zijn voor retro horror games, worden ver van tevoren aangekondigd en dat vermindert effectief hun impact.
Bovendien wekken de graphics, hoewel degelijk, niet hetzelfde niveau van detail en sfeerspanning op die te vinden is in klassieke horror games. De beelden missen de ruwe, pixelachtige charme waar retro liefhebbers van genieten en slagen er uiteindelijk niet in om de nostalgie op te roepen die het uitgangspunt van het spel belooft.
Wat het verhaal betreft, slaagt Don't Knock Twice er niet in om een meeslepende verhaallijn te bieden die spelers betrokken houdt. Hoewel het concept van een moeder die gedreven wordt door schuldgevoel om haar dochter te redden emotioneel geladen is, ontbreekt het aan karakterontwikkeling en betekenisvolle keuzes, waardoor het verhaal oppervlakkig en onderontwikkeld aanvoelt.
Ondanks haar pogingen om een angstaanjagende ervaring te creëren en de essentie van klassieke horror games vast te leggen, valt Don't Knock Twice teleur. De logge gameplay, voorspelbare schrikmomenten, matige graphics en teleurstellende verhaallijn dragen bij aan een ondermaakse game-ervaring. Als doorgewinterde retro gamejournalist geef ik dit spel een beoordeling van 3 van de 10. Hoewel het wellicht aantrekkelijk is voor fans van VR horror die op zoek zijn naar een snelle schrik, slaagt het er niet in om aan de normen van de klassieke horror games te voldoen die we koesteren.
