Als doorgewinterde retro gaming liefhebber kon ik mijn opwinding niet bedwingen toen ik voor het eerst Call of Duty: WWII op Xbox One opstartte. Met zijn belofte om terug te keren naar de basis van de franchise en een adembenemende ervaring in de Tweede Wereldoorlog te bieden, was ik enthousiast om me volledig in de actie te storten. En hoewel het spel zeker enkele elementen van de klassieke Call of Duty-gevechten vastlegt, schiet het helaas tekort op verschillende belangrijke gebieden.
Een aspect dat me meteen opviel, was de aandacht voor detail in de visuele aspecten van het spel en de meeslepende atmosfeer. Sledgehammer Games heeft indrukwekkend werk geleverd door de iconische locaties van Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog opnieuw te creëren, van de afschuwelijke stranden van Normandië tot de door oorlog verscheurde straten van Berlijn. Het niveau van authenticiteit is prijzenswaardig en het transporteert spelers echt terug naar een tijd waarin de wereld werd overspoeld door de chaos van oorlog.
Waar Call of Duty: WWII echter tekortschiet, is in de uitvoering van de gameplay-mechanismen. De Call of Duty-franchise staat al lang bekend om zijn strakke en responsieve besturing, maar in dit deel voelen ze houterig en verouderd aan. Er is een gebrek aan vloeiendheid in beweging en richten dat de algehele ervaring belemmert. Het is frustrerend om verstrikt te raken in een vuurgevecht en te merken dat de besturing tegen je werkt in plaats van met je.
Een ander teleurstellend aspect is de campagnemodus. Hoewel het verhaal probeert de banden van kameraadschap en de meedogenloze aard van oorlog over te brengen, slaagt het er niet in om een echt meeslepend en gedenkwaardig verhaal te leveren. De personages, hoewel goed geacteerd, missen diepgang en laten geen sterke emotionele verbinding ontstaan. Het is een gemiste kans om de menselijke kant van oorlog te verkennen, wat de gameplay-ervaring een laag van oprechtheid en impact had kunnen geven.
Een positiever aspect is dat de multiplayer-modus een behoorlijke hoeveelheid variatie en aanpassingsmogelijkheden biedt. De bekende modi zoals Team Deathmatch en Domination maken hun terugkeer en geven die nostalgische feel die fans van klassieke Call of Duty-games zullen waarderen. Het wordt echter verpest door technische problemen en af en toe lag, wat het algehele plezier van online spelen aanzienlijk kan verminderen.
Al met al slaagt Call of Duty: WWII erin om de essentie van het tijdperk vast te leggen door middel van zijn verbluffende visuele aspecten en meeslepende omgevingen, maar het komt tekort in het leveren van een werkelijk boeiende gameplay-ervaring. De houterige besturing en het zwakke campagne-verhaal doen afbreuk aan wat een memorabele terugkeer naar de basis van de franchise had kunnen zijn. Als doorgewinterde retro gaming liefhebber kan ik niet anders dan teleurgesteld zijn in dit aanbod van Activision en Sledgehammer Games. Misschien zullen ze in toekomstige afleveringen een manier vinden om nostalgie en innovatie op een meer naadloze en bevredigende manier te combineren.
