Bastion, de actie-RPG gemaakt door Supergiant Games, is een retro-gaming juweeltje dat op een nostalgische manier elementen van klassieke games samenbrengt. Als doorgewinterde retro-gaming liefhebber was ik enthousiast om deze ervaring op mijn Xbox 360 te beleven, hopend op een spel dat eerbetoon bracht aan de klassiekers, maar er ook een unieke draai aan gaf. Hoewel Bastion erin slaagt om de essentie van retro-gaming vast te leggen, schiet het ook tekort op bepaalde gebieden en verdient het uiteindelijk een beoordeling van 4,5 van de 10.
Een van de opvallende kenmerken van Bastion is zijn verbluffende kunststijl. De met de hand beschilderde omgevingen en levendige kleuren dompelen spelers onder in het gouden tijdperk van gaming, waarvan de prachtig vormgegeven werelden doen denken aan klassiekers als Chrono Trigger of Secret of Mana. De aandacht voor detail is duidelijk te zien in elke penseelstreek, waardoor spelers zich onderdompelen in een visueel meeslepende wereld die aanvoelt als een echte knipoog naar vroegere tijden.
Qua gameplay volgt Bastion de beproefde formule van een actie-RPG, wat spelers een gevoel van vertrouwdheid en comfort geeft. De gevechtsmechanismen zijn soepel en responsief, waardoor er bevredigende momenten ontstaan waarin strategische besluitvorming tijdens gevechten mogelijk is. Echter, er ontbreekt enige innovatie of nieuwe mechanismen die Bastion werkelijk onderscheiden van zijn voorgangers. Hoewel het vechtsysteem plezierig is, brengt het niets nieuws naar voren, waardoor spelers hunkeren naar een meer unieke en baanbrekende ervaring.
Waar Bastion echt schittert, is in zijn verhaalvertelling. Het spel heeft een meeslepend narratief dat zich ontvouwt via dynamische vertelling, waardoor een gevoel van onderdompeling en betrokkenheid ontstaat die zelden wordt gezien in retro-stijl games. De voice-acting is van topkwaliteit en trekt spelers de wereld van Bastion in, waardoor ze oprecht om de personages en hun strijd geven. De manier waarop het verhaal zich ontvouwt doet denken aan klassieke titels als Planescape: Torment, waarin het narratief de drijvende kracht achter de gameplay wordt, met als resultaat een boeiende en emotioneel overtuigende ervaring.
Een gebied waar Bastion tekort schiet, is de herspeelbaarheid. Hoewel de eerste speelbeurt plezierig en meeslepend is, ontbreekt er een duidelijke stimulans om het spel opnieuw te spelen nadat het verhaal is voltooid. Het gebrek aan alternatieve paden of vertakkende verhaallijnen betekent dat volgende speelbeurten weinig bieden in termen van frisse inhoud. Dit kan hardcore retro-gaming liefhebbers teleurstellen die gewend zijn aan spellen met meerdere eindes en verborgen geheimen die herhaalbaarheid aanmoedigen.
Al met al is Bastion voor de Xbox 360 een gemengde ervaring voor retro-gaming liefhebbers. Hoewel het succesvol de nostalgische essentie van klassieke spellen weet vast te leggen en prachtige beelden en een boeiend verhaal biedt, schiet het tekort qua baanbrekende gameplaymechanismen en herspeelbaarheid. Het is een lovenswaardige poging van Supergiant Games om een modern retro-stijl spel te creëren, maar uiteindelijk laat het spel spelers verlangen naar meer.
