Call of Duty: Black Ops II voor de WIIU is een spel dat probeert de franchise naar het tijdperk van bijna-toekomstige oorlogsvoering te brengen, met gemengde resultaten. Als doorgewinterde retrogamer kan ik de moeite waarderen om elementen van nostalgie te verwerken in een moderne setting. Het slaagt er echter niet in om de essentie van klassieke spellen die de serie zo geliefd maakten, vast te leggen.
Een aspect dat een nostalgisch gevoel geeft, is de integratie van klassieke Call of Duty gameplay-mechanica, zoals intense vuurgevechten en snelle actie. Het herinnert ons aan de adrenaline-opwekkende momenten die de franchise een begrip hebben gemaakt. Het spel introduceert spelers ook aan Raul Menendez, een meeslepende schurk die diepte toevoegt aan het verhaal en ons doet denken aan de gedenkwaardige antagonisten van vroeger.
De integratie van bijna-toekomstige technologie en geavanceerde robotica in de gameplay is een prijzenswaardige poging om frisheid in de serie te injecteren. De mogelijkheid om drones en andere robotische middelen te besturen, voegt een laag tactische diepte toe, die doet denken aan klassieke spellen waarin spelers hun elke zet moesten plannen. Het doet denken aan de tijd dat gamen meer was dan simpelweg zinloos schieten, maar zorgvuldige planning en uitvoering vereiste.
Waar Call of Duty: Black Ops II echter de plank misslaat, is de uitvoering. De graphics in de WIIU-versie zijn middelmatig en halen niet het niveau van zijn voorgangers op andere platforms. In combinatie met af en toe haperend beeld en technische haperingen, wordt de meeslepende ervaring die het spel wil bieden aangetast.
Bovendien wordt het verhaal van het spel, hoewel intrigerend in het begin, uiteindelijk ingewikkeld en raakt het de weg kwijt. De schakeling tussen het verleden en de toekomst kan verwarrend zijn en het verhaal slaagt er niet in om een bevredigende afloop te bieden. Het voelt als een gemiste kans om een samenhangend en boeiend verhaal te creëren dat een ware hommage had kunnen zijn aan de klassiekers.
Op het gebied van multiplayer biedt Black Ops II de vertrouwde online ervaring die fans verwachten. De Wii U-versie heeft echter te kampen met een gebrek aan spelers, waardoor de wachttijden voor matchmaking langer zijn en er minder beschikbare spelmodi zijn. Voor een serie die bekend staat om zijn multiplayer-kracht is dit een teleurstelling en vermindert het het potentieel voor nostalgische momenten van intense multiplayer-gevechten met vrienden.
Over het algemeen is Call of Duty: Black Ops II op de WIIU een nobele poging om een retro charme naar het moderne tijdperk te brengen. Hoewel het erin slaagt om enkele elementen van nostalgie te vangen, schiet het tekort in de uitvoering en slaagt het er niet in om de meeslepende ervaring te bieden die fans verwachten. Voor degenen die een echte nostalgische ervaring zoeken, is het misschien beter om terug te grijpen op de klassiekers in plaats van op deze aflevering te vertrouwen.
