Sumioni: Demon Arts voor PlayStation VITA brengt een intrigerend concept met zich mee, waarbij spelers worden ondergedompeld in een fantasiewereld geïnspireerd door de traditionele Japanse sumi-e kunststijl. Met zijn levendige kleuren en unieke visuele benadering weet het spel de essentie van deze oude kunstvorm vast te leggen, en biedt het een verfrissende afwijking van de gebruikelijke beelden die je vindt in hedendaagse spellen.
De met inkt getekende protagonist, bestuurd door de precieze penseelstreken van de speler op het touchscreen, doet denken aan de goede oude tijd van het gamen, waar elke beweging en actie behendigheid en precisie vereiste. Het roept een gevoel van nostalgie op en herinnert doorgewinterde gamers aan de uitdagingen die ze tegenkwamen in retro-klassiekers.
Ondanks de visueel aantrekkelijke premisse komt Sumioni: Demon Arts echter op verschillende aspecten tekort. De gameplay ontbeert diepgang en complexiteit, waardoor spelers meer inhoud wensen. De gevechtsmechanica, hoewel aanvankelijk veelbelovend met zijn op inkt gebaseerde vaardigheden, wordt al snel repetitief en inspiratieloos.
De afwezigheid van een boeiend verhaal blijkt ook een gemiste kans te zijn. In een genre waar verhalen vertellen en het opbouwen van een wereld de game-ervaring naar een hoger niveau kan tillen, slaagt Sumioni er niet in om een samenhangend en meeslepend plot te bieden. Het voelt als een gemiste kans om een werkelijk meeslepende en gedenkwaardige ervaring te creëren.
Bovendien kunnen de besturingen soms frustrerend traag reageren. Dit probleem ondermijnt het algehele plezier, waardoor de vloeiendheid die nodig is voor precieze bewegingen wordt belemmerd. Het is teleurstellend om te zien dat zoveel potentieel wordt verspild door technische fouten die de ervaring verstoren.
Hoewel Sumioni: Demon Arts erin slaagt om de essentie van retro-esthetiek vast te leggen met zijn sumi-e kunststijl, schiet het uiteindelijk tekort in het bieden van een bevredigende en boeiende game-ervaring. Het gebrek aan diepgang in gameplay, het ontbreken van een meeslepend verhaal en de trage besturing maken het moeilijk om dit spel aan te bevelen aan iedereen behalve de meest toegewijde retro-gamers. Ondanks de visuele nostalgie heeft Sumioni moeite om boven middelmatigheid uit te stijgen.
