Bedlam: The Game van Christopher Brookmyre voor PlayStation 4 biedt een snel FPS-spel met een uniek verhaal, geschreven door de gewaardeerde Schotse auteur. Terwijl spelers de rol van Heather Quinn op zich nemen, die liefkozend Athena wordt genoemd, belanden ze in een wereld die ondergedompeld is in videogames, met een overweldigend verlangen om een weg terug naar de realiteit te vinden. De vraag blijft: zul je met succes dit avontuur doorstaan, of ben je gedoemd om eeuwig gevangen te zitten in deze virtuele wereld?
Vanaf het begin biedt Bedlam een intrigerende premisse die meteen de nieuwsgierigheid wekt van elke fervente gamer. Het idee om gevangen te zitten in een wereld vol videogames is onweerstaanbaar aantrekkelijk, vooral voor degenen onder ons die een diep gevoel van nostalgie koesteren voor retro gaming. Het is deze essentie van nostalgie die door het spel heen loopt en een gevoel van waardering oproept voor de klassiekers die eraan voorafgingen.
Echter, hoewel Bedlam probeert de essentie van retro gaming vast te leggen, schiet het helaas tekort in de uitvoering. De gameplay mist de afwerking en finesse die je zou verwachten van een modern FPS-spel, waardoor spelers worstelen met onnauwkeurige bediening en een algemeen gevoel van onhandigheid. Het is teleurstellend om te zien dat zo'n potentieel onbenut blijft, gezien het veelbelovende concept en verhaallijn.
Een van de meest prominente aspecten die Bedlam's eerbetoon aan klassieke games benadrukt, is de gevarieerde omgeving. Van first-person shooter-levels die doen denken aan Quake tot side-scrolling platformspellen die lijken op de gloriedagen van Super Mario Bros, het spel viert absoluut de rijke geschiedenis van gaming. Helaas voelen de uitvoering van deze verschillende gameplay-stijlen vaak onsamenhangend aan, waardoor spelers de consistente onderdompeling missen die te vinden is in meesterwerken van weleer.
Bovendien doet het algehele visuele en audiodesign van Bedlam weinig om de magie van retro gaming vast te leggen. Hoewel sommigen misschien beweren dat de opzettelijk gepixeleerde graphics een knipoog naar het verleden zijn, komen ze eerder gedateerd dan charmant over. Op dezelfde manier ontbeert de soundtrack de aanstekelijke melodieën en meeslepende deuntjes die klassieke games zo memorabel maakten.
Ondanks deze tekortkomingen is het belangrijk om de inspanningen van de ontwikkelaars te erkennen om nostalgie met modern gameplay te combineren. Het verhaal van Christopher Brookmyre voegt diepte toe aan de ervaring en biedt een intrigerende verhaallijn die spelers geboeid houdt. Het is deze verhaalstructuur die af en toe als reddende engel fungeert en ons herinnert aan het potentieel dat schuilt in Bedlam.
Concluderend voert Bedlam: The Game van Christopher Brookmyre voor PlayStation 4 ons mee naar de wereld van retro gaming, waar het probeert de geest van klassieke titels vast te leggen en een uniek verhaal te bieden. Helaas voldoet het niet aan de verwachtingen, belemmerd door onnauwkeurige bediening, onsamenhangende gameplay-stijlen en saai visueel en audiodesign. Hoewel het onderliggende concept en verhaal veelbelovend zijn, laat de uitvoering veel te wensen over. Fans van retro gaming kunnen momenten van waardering vinden, maar over het algemeen slaagt Bedlam er niet in om zijn volledige potentieel te realiseren.
