De Stad van Licht is een prachtig maar helaas gebrekkig spel dat probeert een gevoel van nostalgie op te roepen voor klassieke retrogames. Het speelt zich af in het jaar 1938 en vertelt het verhaal van Renée, een 16-jarig meisje dat gedwongen wordt haar vertrouwde wereld te verlaten simpelweg omdat ze onzeker is over haar plek in de samenleving. Het is een premisse die veel belofte in zich draagt, door het verlangen naar een simpelere tijd aan te spreken en de blijvende thema's van identiteit en ergens bij horen te verkennen. Echter, hoewel het spel erin slaagt een nostalgische sfeer te creëren, schiet het uiteindelijk tekort qua gameplay en verhaalvertelling.
Visueel gezien vangt De Stad van Licht de essentie van retrogaming met zijn nauwkeurig vormgegeven omgevingen en oog voor detail. Het monochrome palet, dat doet denken aan oude zwart-witfilms, voegt een laag authenticiteit toe die spelers terugvoert naar een voorbije tijd. Het vervallen gesticht, de afbrokkelende muren en de donkere gangen dragen allemaal bij aan een gevoel van onbehagen en dreiging, wat teruggrijpt naar klassieke survival-horrorgames.
De soundtrack van het spel verdient ook lof, met zijn huiveringwekkende melodieën en subtiele ambientgeluiden die bijdragen aan de algehele sfeer. Terwijl je de griezelige gangen van het gesticht verkent, helpt de muziek een meeslepende ervaring te creëren die de gevoelens beroert van degenen onder ons die zijn opgegroeid met atmosferische, verhalengedreven spellen.
Waar De Stad van Licht echter tekortschiet, is in zijn gameplaymechanismen en verhaaluitvoering. De gameplay bestaat voornamelijk uit doelloos rondzwerven in het gesticht, op zoek naar aanwijzingen die nauwelijks bijdragen aan het verhaal in zijn geheel. Het ontbreekt aan de diepgang en interactiviteit die het spel boeiender en bevredigender hadden gemaakt.
De verhaalvertelling lijdt onder een gebrek aan samenhang en richting. Het verhaal is gefragmenteerd, waardoor het moeilijk is om Renée's verhaal in elkaar te puzzelen en met haar situatie mee te leven. Hoewel de bedoeling misschien was om een gevoel van mysterie en intrige te creëren, zorgt het er in plaats daarvan voor dat de speler zich losgekoppeld en verward voelt.
Bovendien voelt de poging van het spel om geestelijke gezondheidsproblemen te verkennen oppervlakkig aan en slaagt het er niet in om betekenisvol inzicht te verschaffen in het onderwerp. De Stad van Licht had het potentieel om een meeslepende en tot nadenken stemmende verkenning van de menselijke conditie te zijn, maar het schiet tekort in het recht doen aan zijn thema's.
Al met al is De Stad van Licht een spel dat op meesterlijke wijze de esthetiek en sfeer van retrogaming vastlegt. Zijn visuele uitstraling en geluidsontwerp roepen succesvol gevoelens van nostalgie op en doen denken aan klassieke spellen uit het verleden. Het schiet echter tekort op het gebied van gameplaymechanismen en verhaaluitvoering, waardoor spelers zich ondergewaardeerd en ontevreden voelen. Het is een spel dat aantrekkelijk zal zijn voor degenen die de artistieke waarde van videospellen waarderen, maar het zou de gemiddelde gamer met meer inhoud en betrokkenheid achterlaten. Hoewel het prijzenswaardig is in zijn poging om een gevoel van nostalgie op te roepen, komt De Stad van Licht uiteindelijk tekort om een werkelijk memorabele en invloedrijke ervaring te zijn.
