The Masterplan, een tactisch overvalspel dat zich afspeelt in de bruisende jaren 70, nodigt spelers uit om de meesterbrein te worden achter de grootste overval in de geschiedenis. Ontwikkeld en uitgegeven door Shark Punch, heeft dit retrogeïnspireerde juweeltje als doel om gamers terug te brengen naar een tijdperk van stijlvolle pakken, geraffineerde plannen en spannende jazzmuziek. Hoewel het erin slaagt om de esthetiek en ambiance van klassieke overvalfilms vast te leggen, laat de uitvoering veel te wensen over.
Men kan niet anders dan gecharmeerd worden door de nostalgische sfeer van The Masterplan, aangezien het een eerbetoon brengt aan de tijdloze clichés van het genre. De stijlvolle pixel art-graphics roepen herinneringen op aan vervlogen tijden, terwijl de jazzy soundtrack de perfecte achtergrond vormt voor het beramen van criminele plannen. Het is duidelijk dat de ontwikkelaars een oprechte waardering hebben voor klassiekers, en deze passie komt tot uiting in de esthetische keuzes van het spel.
Maar waar The Masterplan tekortschiet, is in de gameplay-mechanica. Hoewel het concept van het orchestreren van ingewikkelde overvallen onmiskenbaar intrigerend is, voelt de uitvoering van deze missies vaak onhandig en frustrerend aan. De besturing ontbreekt precisie, waardoor spelers klungelen en vloeken terwijl hun zorgvuldig uitgestippelde plannen in duigen vallen door onvoorziene problemen. In een spel dat sterk leunt op strategie en precisie, vormt dit gebrek aan vloeiendheid een aanzienlijke hindernis.
Ook de AI voldoet niet aan de verwachtingen. Het gedrag van de vijanden voelt voorspelbaar en robotachtig aan, en is niet intelligent of dynamisch genoeg om de spanning in het spel te verhogen. Bovendien zorgt het gebrek aan variatie in missiedoelstellingen en omgevingen ervoor dat de ervaring repetitief en eentonig aanvoelt. Het potentieel voor spannende overvallen wordt overschaduwd door een gevoel van eentonigheid, wat de betrokkenheid op de lange termijn belemmert.
Ondanks deze tekortkomingen biedt The Masterplan wel enkele briljante momenten. De mogelijkheid om overvallen van begin tot eind te plannen en uit te voeren, is ontegenzeggelijk bevredigend, en de open aanpak van het spel bevordert creativiteit en experimenten. Het beloont spelers die de tijd nemen om hun omgeving te bestuderen, potentiële hiaten te identificeren en dienovereenkomstig te strategiseren. Deze elementen, in combinatie met de retro-esthetiek van het spel, zorgen voor momenten van oprechte opwinding en voldoening.
Concluderend kan worden gesteld dat The Masterplan een mengelmoes is van nostalgische waardering en teleurstellende uitvoering. Hoewel de retro-geïnspireerde visuals en meeslepende soundtrack spelers succesvol terugvoeren naar het tijdperk van klassieke overvallen, worden gebreken in de gameplay-mechanica en repetitieve missieontwerpen ervan weerhouden om zijn volledige potentieel te bereiken. Ervaren retro gamers kunnen momenten van vreugde en voldoening vinden in deze eerbetuiging aan een vervlogen tijdperk, maar over het algemeen schiet The Masterplan tekort bij het bereiken van zijn ambitieuze doelen.
Beoordeling: 3.5/10
