Ik wil mens zijn: een eigenaardig retro platformspel dat tekortschiet
Ik wil mens zijn, ontwikkeld door Sinclair Strange en uitgegeven door Rising Star Games, probeert de essentie van klassieke retro platformspellen vast te leggen en tegelijkertijd een uniek en eigenaardig verhaal te leveren. Helaas slaagt deze combinatie van ouderwetse charme en moderne vertelkunst er niet in om aan zijn ambities te voldoen, waardoor het spel moeite heeft om zijn identiteit te vinden.
Het verhaal van het spel, hoewel aanvankelijk intrigerend, ontspoort al snel in bizarre terreinen. Het verhaal draait om een jongen die verliefd wordt op een vampiermeisje en vervolgens wordt veranderd in een hoed door duistere krachten die de wereld willen veroveren. Hoewel het uitgangspunt intrigerend klinkt, wordt het verhaal vaak ingewikkeld en mist het de nodige samenhang om spelers volledig te betrekken.
Visueel roept Ik wil mens zijn succesvol nostalgische vibes op, waarbij herinneringen aan pixelige personages en levendige kleurenpaletten uit het klassieke gametijdperk worden opgeroepen. De 2D-platformsecties zijn goed uitgewerkt, met een goede variëteit in het levelontwerp. Elk level biedt zijn eigen uitdagingen, waardoor spelers op het puntje van hun stoel blijven terwijl ze door de eigenaardige wereld van het spel navigeren.
Een van de opvallende kenmerken van Ik wil mens zijn is de dynamische soundtrack. Het spel pronkt met een indrukwekkende selectie chiptunenummers, die perfect aansluiten bij de actie op het scherm. De retro-geïnspireerde muziek voegt een extra laag onderdompeling toe en transporteert spelers terug naar de gouden dagen van het gamen.
Desalniettemin worden de tekortkomingen van het spel duidelijk in de gameplay-mechanica. Hoewel de platformsecties solide zijn, voelen de besturing en respons vaak stug aan. Precieze sprongen en snelle bewegingen, die essentieel zijn voor succes in dit genre, zijn frustrerend moeilijk uit te voeren. Dit gebrek aan vloeiendheid vormt een grote hindernis en berooft het spel van het plezier en de voldoening die retro platformspellen zouden moeten bieden.
Bovendien lijdt Ik wil mens zijn onder gebrek aan innovatie in de gameplay-mechanica. Het spel vertrouwt zwaar op beproefde platformconventies zonder iets nieuws of opwindends te introduceren. Dit gebrek aan originaliteit, samen met de frustrerende besturing, maakt dat het spel repetitief aanvoelt en uiteindelijk leidt tot een gevoel van verveling.
Samenvattend slaagt Ik wil mens zijn er niet in om een echt bevredigende gameplay-ervaring te leveren, ook al probeert het de essentie van retro platformspellen vast te leggen. Het speelse, eigenaardige verhaal en de nostalgische visuals raken zeker de juiste snaar, maar de stroeve besturing en het gebrek aan innovatie verhinderen dat het spel zijn volledige potentieel bereikt. Retro gamers kunnen momenten van plezier vinden in deze titel, maar voor de meesten laat het geen blijvende indruk achter.
