Als ervaren liefhebber van retro gaming moet ik zeggen dat ik I Hate Running Backwards voor de pc met zowel enthousiasme als kritisch oog benaderde. Ontwikkeld door Binx Interactive en uitgegeven door Devolver Digital, heeft dit spel tot doel dat klassieke arcadegevoel terug te brengen met zijn adrenalineverpakte shoot'em down gameplay. Hoewel het zeker zijn momenten heeft, zijn er enkele aspecten die voorkomen dat het de hoogten van zijn nostalgische voorgangers bereikt.
Een aspect dat echt de essentie van klassiek gamen vastlegt, is de nadruk op vernietiging. Ik vond immens plezier in het vernietigen van golf na golf van vijanden, terwijl de volledig vernietigbare werelden een extra laag onderdompeling toevoegden. De voldoening om puin te zien vliegen en muren te zien verkruimelen, bracht warme herinneringen terug aan vintage spellen waar vernietiging niet alleen een neveneffect was, maar een kernonderdeel van de gameplay.
De roguelite-elementen in I Hate Running Backwards voegen ook een verfrissende wending toe aan de ervaring. De willekeurig gegenereerde werelden bieden een gevoel van onvoorspelbaarheid, waardoor je alert blijft terwijl je door elk niveau navigeert. Daarnaast zorgen de eindeloze golven vijanden voor een meedogenloze uitdaging die je reflexen en strategisch denken test. Het was echt een nostalgische knipoog naar de spellen van vroeger, waarbij het doel was om de hoogste score te halen en te concurreren met vrienden.
Maar hoezeer ik ook genoot van deze nostalgische elementen, waren er een paar nadelen die me ervan weerhielden om me volledig onder te dompelen in de wereld van I Hate Running Backwards. Allereerst voelden de visuele aspecten van het spel, terwijl ze een retro-esthetiek probeerden vast te leggen, enigszins tekortschietend. De pixel art-stijl had meer gepolijst kunnen zijn, met levendigere kleuren en aandacht voor detail om echt de essentie van klassiek gamen vast te leggen.
Bovendien werd de gameplay zelf, hoewel aanvankelijk opwindend, al snel repetitief. Het beperkte aantal wapens en power-ups, gecombineerd met voorspelbare vijandpatronen, maakte de ervaring na verloop van tijd eentonig. Het zou geweldig zijn geweest om meer diversiteit in vijandtypen en meer innovatieve power-ups te zien om de opwinding gedurende het hele spel levendig te houden.
Wat betreft het geluidsontwerp moet ik toegeven dat de nostalgische soundtrack me wel wist te raken. De chiptune-melodieën en retro-geïnspireerde beats pasten perfect bij de actievolle gameplay en riepen dat gevoel van nostalgie op waar veel retro-gamingliefhebbers naar hunkeren.
Al met al vangt I Hate Running Backwards voor pc zowel de essentie van klassiek gamen als valt het er juist van af. Terwijl de nadruk op vernietiging en de roguelite-elementen een niveau van opwinding en uitdaging met zich meebrengen die doen denken aan vintage spellen, voorkomen de visuele aspecten en repetitieve gameplay dat het zijn volledige potentieel bereikt. Desalniettemin kan dit spel voor diegenen die snakken naar een dosis nostalgie en een degelijke arcadeschutter nog steeds enkele genietbare momenten bieden.
