Call of Duty: WWII neemt spelers mee terug naar de intense slagvelden van de Tweede Wereldoorlog en belooft een nostalgische ervaring die doet denken aan de iconische oorlogssettings van klassieke gaming. Als langdurige fan van retro gaming keek ik reikhalzend uit naar een terugkeer naar de historische wortels van de serie en hoopte ik op een spel dat de essentie van eerdere titels zou vastleggen en tegelijkertijd moderne gameplay-elementen zou introduceren. Ondanks zijn ambitieuze uitgangspunt slaagt Call of Duty: WWII er echter niet in om de meeslepende ervaring te bieden die het beloofde.
Visueel gezien is het spel een prachtige recreatie van de door oorlog verscheurde landschappen die het tijdperk hebben bepaald. Het oog voor detail is prijzenswaardig, met zorgvuldig vormgegeven omgevingen die spelers naar de slagvelden van Normandië en verder transporteren. De visuele nauwkeurigheid past goed bij het nostalgische gevoel van het spel en roept herinneringen op aan klassieke oorlogsspellen waar we allemaal mee zijn opgegroeid.
Het geluidsontwerp in Call of Duty: WWII is even indrukwekkend, met dreunende explosies, knisperend geweervuur en een meeslepende soundtrack die de toon zet voor elke missie. De geluidselementen dragen in hoge mate bij aan de nostalgische sfeer en herinneren spelers aan de intensiteit en ruwheid van oorlog die vaak werden afgebeeld in klassieke games.
Echter, hoewel de visuele en auditieve aspecten erin slagen de essentie van het verleden vast te leggen, voelt de gameplay zelf inspiratieloos en ontbreekt het aan innovatie. De momenten van oprechte opwinding en nieuwe gameplay-mechanismen waar spelers op hopen binnen de Call of Duty-franchise, ontbreken helaas. De campagnemodus probeert weliswaar een krachtig en emotioneel verhaal te vertellen, maar valt terug op vertrouwde clichés binnen het genre en voelt uiteindelijk formulematig en voorspelbaar aan.
Ook de multiplayer, de ruggengraat van elke moderne Call of Duty-game, weet niet te imponeren. De maps missen de complexiteit en diversiteit die eerdere multiplayer-ervaringen zo plezierig maakten en voelen vaak beperkend en benauwd in vergelijking. Hoewel de terugkeer naar de Tweede Wereldoorlog bedoeld is als een welkome verandering, voelt de multiplayermodus helaas eerder als een stap achteruit dan als een nieuwe kijk op het genre.
Samengevat levert Call of Duty: WWII een indrukwekkende visuele en auditieve ervaring die echt het gevoel van nostalgie van klassieke oorlogsspellen vastlegt. Echter, de teleurstellende gameplay, zowel in de campagne als de multiplayermodus, laat veel te wensen over. Als doorgewinterde retro gaming-liefhebber is het teleurstellend om te zien dat een franchise die ooit grenzen verlegde en nieuwe normen stelde in de game-industrie tekortschiet wat betreft zijn eigen nalatenschap. Hoewel het spel wellicht aantrekkelijk is voor fans van de serie die op zoek zijn naar een trip down memory lane, weet het uiteindelijk niet aan zijn potentieel te voldoen.
